;aaa

*23 μονάδες στον Πύργο*112 μονάδες αίματος από την Εθελοντική Αιμοδοσία στο ΤΕΙ Ηρακλείου και το ΕΠΑΛ Αλικαρνασσού* 47 μονάδες αίματος από την Εθελοντική Αιμοδοσία στo Σγουροκεφάλι*

23 Απριλίου 2011

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!!



ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

ΕΙΘΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΓΑΛΗΝΗ, ΕΙΡΉΝΗ, ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ.

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΑΙΜΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΆ ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗΣ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ  ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

22 Απριλίου 2011

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Ἡ ζωὴ πῶς θνήσκεις;

 

Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης Χριστέ, καὶ Ἀγγέλων στρατιαὶ ἐξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τὴν σήν.

Ἡ ζωὴ πῶς θνήσκεις; πῶς καὶ τάφῳ οἰκεῖς; τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον λύεις δέ, καὶ τοῦ ᾍδου τοὺς νεκροὺς ἐξανιστᾷς.

Μεγαλύνομέν σε, Ἰησοῦ Βασιλεῦ, καὶ τιμῶμεν τὴν Ταφὴν καὶ τὰ Πάθη σου· δι᾿ ὧν ἔσωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς.

Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης Χριστέ, καὶ θανάτῳ σου τὸν θάνατον ὤλεσας, καὶ ἐπήγασας τῷ Κόσμῳ τὴν ζωήν.

http://www.youtube.com/watch?v=gKTGFsVNu7Q&feature=share

21 Απριλίου 2011

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ:Σήμερόν σε θεωρούσα η άμεμπτος Παρθένος εν σταυρώ..

 «Σήμερόν σε θεωρούσα η άμεμπτος Παρθένος εν σταυρώ, Λόγε, στενάζουσα οδυνηρώς εκ βάθους ψυχής, παρειάς συν θριξί καταξαίνουσα, κατετρύχετο  Διό και το στήθος τύπτουσα, ανέκραζε γοερώς

Οίμοι, θείον τέκνον!

Οίμοι, το φως τού κόσμου!
Τι έδυς εξ οφθαλμών μου, ο αμνός τού Θεού
 «Υιέ μου, πού το κάλλος έδυ τής μορφής σου; Ου φέρω καθοράν σε αδίκως σταυρούμενον».

....«Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;»
(ιδιόμελο M. Πέμπτης)

20 Απριλίου 2011

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ-Καταφιλήσω τους άχραντούς σου πόδας...

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας
τη σορό του ηλίου πανσέληνος αν μου σταθεί
ἀπαστράπτον εικόνισμα στου πηγαδιού τον πάτο
την αρμονία στο πορτρέτο κι ας με λοιδορεί
το νεῦμα το άγιο λίγο πριν από το θαύμα
τη δόξα στον θρήνο σου
δόξα μου
καταφιλήσω
το ξύλο το θεοπρεπές με όλα τα αγκάθια
τη σκουριά ευωδέστατη στα σύνεργα του πάθους
τα μάτια που με εκλιπαρούν κι ας αποφεύγω
την εσχάτη λύπη πρώτη και καλύτερη
τη λάμψη στο αίμα σου
λάμψη μου
καταφιλήσω
τον Σπηλαιοκτήτη οπωσδήποτε αμέσως μόλις έρθει
της αγάπης τον μεγάλο Χορηγό πρωτότοκο από την άβυσσο
τον αρχαίον Ἀγροφύλακα όπου νἄναι
του κορμιού σου το ψωμί ψίχουλα ελέους
τις λέξεις στα χείλη σου
λέξεις μου
καταφιλήσω
το πρόσχημα του Απριλίου στον Μάιο
τούς αιχμαλώτους έναν-έναν μετά την άλωση της πόλης μας
ψηφιακές ανυποψίαστων ηρώων επί το έργον
τον καθρέφτη στο πρόσωπο πού είσαι εγώ
τη ζωή στον θάνατό σου
ζωή μου.
Αυτά είπεν ο άνεμος και κατεφίλησεν αυτόν.
(Μπανάτο Ζακύνθου, 10-13.3.2007)

Από το ιστολόγιο Ποιείν-http://www.poiein.gr/

19 Απριλίου 2011

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ:...Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς...

                                  
Θα πενθώ πάντα μ' ακούς;για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο
         

                                           ...Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν...

...Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Άγιων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.....

Στίχοι από το Μονόγραμμα του Ελύτη 1971


18 Απριλίου 2011

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ-ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ


Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις.
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θάχεις μάτια γαλανά,θάχεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.

Tη νύχτα θα συκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ' ύστερα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι

Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ