7 Ιουνίου 2012

ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ....

Φίλε Κώστα,

όταν πριν λίγα χρόνια μας είπες ότι ανέλαβες πρόεδρος στο Σύλλογο Μεσογειακής Αναιμίας του Νομού Ηρακλείου, χαρήκαμε τόσο! Σε είχαμε πρωτογνωρίσει όταν ήσουν το πιο μικρό παιδί στο σύλλογο... κάπου 17 χρονων, ίσως και λιγότερο....Από τότε το χαρακτηριστικό σου ήταν πως ακόμη και αν σκεφτόσουν κάτι σοβαρό, πάντα, εκανες πλάκα με όλους και έδειχνες χαρούμενος..
.Ακόμη και στα προβλήματα, το χαμόγελο και η αισιοδοξία σου δεν έλειπαν....

Μερικοί στον Αιματοκρήτη σε γνώριζαν λιγότερο καιρό...Κι όμως, είναι απίστευτο πόσο σε είχαν συμπαθήσει όλα τα παιδιά και πόσο είχε κανει εντύπωση που ερχόσουν συνέχεια στις αιμοδοσίες μας...να πεις ενα γειά...να πιούμε ενα καφέ....και κυρίως να κάνουμε τα αστεία μας...

Κώστα, έφυγες πολύ νωρίς....

Δεν το περιμέναμε...Κανείς δεν το περίμενε....

Ομως η ζωή έχει για τον καθένα τα δικά της σχέδια...Και για σένα ήταν σύντομη...Μα ήταν σημαντική...

Και αν κάτι μάθαμε απο σένα, είναι πως η ζωή θελει χαμόγελο....

Φίλε και συνεργάτη Κώστα,

είχαμε σταθει αρκετές φορές μαζί να μοιράζουμε φυλλάδια για την αιμοδοσία....
να λέμε στους αιμοδότες, ειδικά στους νέους, ένα ευχαριστώ....

Και το δικο σου "ευχαριστώ", το μοίραζες απλόχερα....
Σου λέγαμε είναι υποχρέωση μας...μα εσύ συνέχιζες να λες και να γράφεις παντού ευχαριστώ....

Είχαμε στα σχέδια μας μια κοινή αιμοδοσια...Δεν προλάβαμε...
Μα να ξέρεις...

Θα είσαι ανάμεσα μας, σε κάθε αιμοδοσία....

Η θύμηση σου, θα είναι για μας δύναμη να συνεχίσουμε...

.....ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΩΣΤΗ...

ΣΕ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΟΥΜΕ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ, ΓΙΑΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ.....